Irisfotografie is een vorm van macrofotografie waarbij het gekleurde deel van het oog, de iris, extreem gedetailleerd wordt gefotografeerd. Met speciale apparatuur en verlichting worden de patronen, structuren en kleuren van de iris zichtbaar. Omdat elke iris een uniek patroon heeft, ontstaat zo een persoonlijke en vaak verrassende afbeelding. Intro Tijdens een irisfotoshoot gebeurt er vaak iets grappigs. Iemand gaat zitten, kijkt in de camera en vraagt bijna altijd hetzelfde. “ Zie je dat echt zo goed? ” De meeste mensen weten wel dat een iris een kleur heeft. Blauw. Groen. Bruin. Maar pas wanneer je een iris van heel dichtbij fotografeert, wordt duidelijk hoeveel detail er eigenlijk in een oog zit. Fijne lijnen. Kleine openingen in het weefsel. Kleurovergangen die je normaal nooit ziet. Dat is precies wat irisfotografie zichtbaar maakt. Kleurovergangen en lijnen die je normaal niet ziet, maar ze zijn er wel degelijk Wat is de iris van het oog? De iris is het gekleurde deel van het oog dat rond de pupil ligt. De iris regelt hoeveel licht het oog binnenkomt door de pupil groter of kleiner te maken. Wanneer er veel licht is, vernauwt de pupil. Bij weinig licht wordt de pupil groter. De iris bestaat uit spierweefsel, pigment en fijne vezelstructuren. Samen vormen die structuren een patroon dat bij ieder mens anders is. Elke iris heeft een uniek patroon van vezels, pigment en kleine structuren. Wanneer je dat patroon van dichtbij bekijkt, blijkt het veel complexer te zijn dan je van een afstand zou verwachten. Hoe irisfotografie werkt Als je vraagt wat is irisfotografie? Is dit de uitleg over irisfoto's: Irisfotografie gebruikt een combinatie van macrofotografie en speciale verlichting. Macro­fotografie is een fotografietechniek waarbij zeer kleine details van dichtbij worden vastgelegd. Omdat een iris maar een paar millimeter groot is, zijn normale portretlenzen niet geschikt. Daarom wordt er gewerkt met apparatuur die extreem dichtbij kan scherpstellen. Tijdens een irisfotoshoot : wordt het oog van dichtbij gefotografeerd zorgt speciale verlichting voor gelijkmatige belichting wordt het beeld zeer scherp vastgelegd Daarna wordt de foto zorgvuldig bewerkt zodat: kleuren zichtbaar worden contrasten duidelijker worden het patroon van de iris goed naar voren komt Waarom irisfotografie zo bijzonder is Het bijzondere aan irisfotografie is dat mensen hun eigen oog bijna nooit zo hebben gezien. Van een afstand lijkt een iris meestal vrij eenvoudig: één kleur, misschien twee. Maar van dichtbij verschijnen er patronen die bijna abstract lijken. Sommige mensen herkennen: bloemachtige structuren vlamachtige lijnen stervormige patronen landschappen van kleur Dat moment waarop iemand zijn eigen iris voor het eerst ziet, is vaak verrassend stil. Niet omdat het oog verandert. Maar omdat iets wat altijd al bij je hoorde ineens zichtbaar wordt. Irisfotografie als kunst Hoewel irisfotografie gebaseerd is op medische en fotografische techniek, wordt het eindresultaat vaak als kunst ervaren. De patronen in een iris kunnen namelijk sterk lijken op: abstracte schilderijen kosmische structuren natuurlijke vormen Elke foto is bovendien uniek, omdat geen twee irissen hetzelfde zijn. Daarom kiezen veel mensen ervoor om hun irisfoto als kunstwerk te laten afdrukken. Wat is dus irisfotografie? Uitleg over irisfoto's In de studio zie ik vaak hetzelfde gebeuren. Iemand kijkt naar het scherm. Eerst nieuwsgierig. Dan iets langer. En daarna komt vaak een glimlach. Niet alleen omdat het een mooie foto is. Maar omdat ze iets zien wat altijd al van hen was en toch helemaal nieuw voelt. Omdat elke iris een uniek patroon heeft, ontstaan er nooit twee identieke irisfoto’s. In deze blog leg ik uit waarom irissen echt uniek zijn. Veelgestelde vragen over irisfotografie Is irisfotografie veilig? Ja. Bij professionele irisfotografie wordt gewerkt met veilige verlichting en wordt het oog niet aangeraakt. Doet een irisfoto maken pijn? Nee. Tijdens een irisfotoshoot kijk je kort in de camera terwijl de foto wordt gemaakt. Hoe lang duurt een irisfotoshoot? Het fotograferen van een iris duurt meestal maar enkele minuten. De totale sessie kan iets langer duren door uitleg en het bekijken van de foto. Kan iedereen een irisfoto laten maken? In de meeste gevallen wel. Mensen met zeer gevoelige ogen of bepaalde oogproblemen kunnen soms moeite hebben met het stilhouden van het oog tijdens de foto.

Het viel me pas echt op toen ik haar de foto liet zien. Ze keek, glimlachte en zei toen zacht: “Ik lach raar hè?” Die voelde ik. Die zin. Niet omdat ze raar lachte, integendeel, ze lachte prachtig, maar omdat ik die zin zélf ooit heb uitgesproken. Want dat doen we met z’n allen massaal. We verontschuldigen ons voor wie we zijn, voor hoe we bewegen, hoe we kijken… en ja, ook voor hoe we lachen. Ik weet nog hoe dat vroeger bij mij ging. Als iemand een camera op me richtte, schoot ik direct in een soort onnatuurlijke kramp. Mijn gezicht wist niet meer wat ‘gewoon’ was. Elke beweging voelde fout. Vooral mijn lach. Te scheef. Te groot. Te zichtbaar. Of juist niet enthousiast genoeg. Tot ik mezelf écht terugzag. Niet in een perfecte, gladgestreken foto. Maar in een beeld dat voelde als… mij. Met die scheve lach. Met die twinkeling die ik herkende van de momenten waarop ik me vrij voelde. Sindsdien let ik scherp op wanneer een vrouw zichzelf onderbreekt. Wanneer haar mondhoeken twijfelen. Wanneer ze zichzelf ‘corrigeert’ voordat ze zichzelf heeft laten zien. Bij SoulFrames gebeurt er iets magisch. Ik stuur niet bij. Ik fix niets. Ik laat zien en ik zie vrouwen zichzelf terugzien zoals ze bedoeld zijn. Niet gladgestreken. Niet aangepast. Maar echt. Wat ik je wil zeggen? Jij hoeft je lach niet te verbeteren. Je hoeft niet mooier, leuker of ‘perfecter’ in beeld te zijn. Je hoeft alleen jezelf te zien zoals je écht bent en daar trots op te zijn. Want weet je wat écht raar is? Dat we onszelf klein houden… terwijl we zó sterk zijn. Doe zo gek als je wilt, maar blijf wel jezelf...ook op foto's

Soms zie ik het meteen als iemand binnenkomt. Niet aan hoe ze eruitziet. Maar aan hoe ze binnenkomt. Een beetje kleiner. Alsof ze zich alvast verontschuldigt voor de ruimte die ze inneemt. En bijna altijd komt het ergens op hetzelfde neer. Druk. Zorgen. Doorgaan. Voor iedereen. Werk. Kinderen. Partner. Familie. En ergens, heel ongemerkt, is ze zichzelf een beetje kwijtgeraakt. Niet ineens. Maar stukje bij beetje. Tot het moment dat iemand zegt: “Wanneer heb jij voor het laatst iets voor jezelf gedaan?” En dan blijft het stil. Zelfliefde klinkt soms groot. Alsof je meteen helemaal zen moet zijn met wie je bent. Maar ik geloof daar niet zo in. Voor mij zit het in kleine momenten. In even stil durven staan. In jezelf aankijken zonder oordeel. In toegeven dat je moe bent. Of onzeker. Of gewoon even niet zo sterk. In de studio zie ik vaak iets verschuiven. In het begin is er spanning. Twijfel. Een blik die zichzelf nog niet helemaal vertrouwt. En dan, ergens halverwege, gebeurt er iets.Schouders zakken.Adem wordt rustiger. Ogen worden zachter. Alsof iemand zichzelf weer een beetje terugvindt. Niet omdat ze ineens veranderd is. Maar omdat ze zichzelf weer ziet. Dat is misschien wel de kern van zelfliefde. Niet dat je alles aan jezelf geweldig vindt.Maar dat je jezelf niet meer overslaat. Niet meer als laatste op de lijst zet. Niet meer doet alsof je er niet toe doet. Gewoon… ruimte innemen. Zoals je bent. Wanneer voelde jij voor het laatst dat je weer even bij jezelf was? Gun jezelf zo'n 'even-jezelf-momentje' en kom langs in de studio voor een soulframe of zo'n prachtige irisfoto . Gun jezelf een moment voor jezelf in deze rollercoaster van het leven

Afgelopen nacht was ik in de uitzending van De Nacht van… op NPO Radio 1. Midden in de stilte van de nacht kreeg ik de kans om te vertellen over iets dat zelden besproken wordt, maar duizenden vrouwen raakt: vulvakanker (schaamlipkanker). Als je het woord hoort, roept het waarschijnlijk geen directe herkenning op. Het is geen kanker waar mensen posters voor ophangen of waar tv-commercials over worden gemaakt. En juist dát maakt het zo gevaarlijk. Vulvakanker is zeldzaam, maar de impact is verwoestend. Het treft niet alleen oudere vrouwen, maar ook jonge vrouwen – vrouwen die nog een heel leven voor zich hebben, maar door deze diagnose soms hun kans op kinderen verliezen. Waarom dit mij raakt Dit is geen ‘ver-van-mijn-bed-show’. Dit is mijn verhaal. Mijn realiteit. Ik weet hoe het voelt als je eigen lichaam je in de steek laat, als de toekomst die je voor je zag ineens op losse schroeven staat. En ik weet ook hoe eenzaamheid voelt, omdat er nauwelijks over gesproken wordt. Daarom ben ik Portraitique Magazine begonnen. Niet alleen om krachtige fotografie en inspirerende verhalen te delen, maar om onderwerpen bespreekbaar te maken waar nog steeds een taboe op rust. In dit magazine vind je onder andere een special over vulvakanker, met eerlijke ervaringsverhalen, inzichten en een boodschap die ik niet vaak genoeg kan herhalen: bewustwording redt levens. Luister terug & help mee Mijn interview bij De Nacht van… is terug te luisteren via   deze link  (tussen 2:33 en 2:44). Maar luisteren is één ding – écht impact maken is iets anders. Hoe jij kunt helpen 🔹 Bestel Portraitique Magazine via   Portraitique.nl  – een deel van de opbrengst gaat naar onderzoek via de Erasmus MC Foundation. 🔹 Doe een donatie – ook als je geen magazine wilt, kun je direct bijdragen aan onderzoek. Elke euro telt. 🔹 Deel dit verhaal – want hoe meer mensen dit weten, hoe eerder we verandering teweegbrengen. Taboes doorbreken begint bij het gesprek. Bij het luisteren. Bij het wíllen zien. Doe je mee? Megan met Portraitique Magazine

Soms zit het niet in wat mensen zeggen, maar in wat ze niet zeggen. Ik weet nog dat ik ooit op een verjaardag zat, net iets te enthousiast vertellend over iets wat ik had gefotografeerd. Die ene blik van de ander, dat subtiele, bijna verveelde knikje… ik voelde me meteen kleiner worden. Te aanwezig. Te veel ruimte ingenomen. Te zichtbaar. Te veel. Dat was het moment waarop ik besloot om kleiner te gaan praten. Voorzichtiger te lachen. Mijn verhalen wat in te slikken. Je kent het wel: die onzichtbare correctie die je jezelf aanleert, zodat je comfortabel blijft voor anderen. Tot ik op een dag terugkeek naar een SoulFrame van mezelf . Geen flitsend filter. Geen opgepoetst plaatje. Gewoon ik met al mijn vuur, expressie en ruimte. Ik zag iets wat ik vergeten was: mezelf, zonder rem. Die foto schreeuwde niet. Die zat niet in iemands gezicht. Die was gewoon aanwezig. Ongefilterd. Ongecompliceerd. Helemaal daar. Precies dat, dát is wat de mensen bijblijft. Niet de ingehouden versie van jezelf. Maar de echte, volle, “te veel” zijnde jij. Sindsdien ben ik op missie. Niet om mensen mooier te maken. Niet om ze kleiner of gepolijster neer te zetten. Maar juist om ze te laten zien zoals ze echt zijn. Te veel. Te zichtbaar. Te krachtig. Te echt. Omdat dat uiteindelijk precies genoeg is. Misschien herken je het wel. Dat je jezelf corrigeert zonder dat iemand het vraagt. Dat je je volume tempert. Je mimiek dempt. Je woorden filtert. Ik maak portretten voor de mensen die daar klaar mee zijn. Omdat je niet hier bent om minder te zijn. Wil je weten hoe dat eruitziet op beeld? Lees hier hoe een SoulFrame werkt. Of bekijk hier wat anderen zeggen na hun shoot. Elke maand op de hoogte blijven van de leukste acties om zelf een Soulframe te (laten) maken? Schrijf je hier gelijk in het kost je maar 1 minuut! Jij bent nooit teveel, niet zolang je jezelf bent

Vulvakanker. Een woord dat je zelden hoort. Een ziekte waar nauwelijks over gesproken wordt. Niet in de media, niet op scholen, vaak zelfs niet eens in de spreekkamer. Terwijl elke vrouw het risico loopt. En dat terwijl een vroege diagnose letterlijk het verschil kan maken tussen leven en dood. Toch is er schaamte. Toch is er stilte. En juist die stilte maakt deze ziekte zo gevaarlijk. Wat is vulvakanker? Vulvakanker is een vorm van kanker die ontstaat op of rond de uitwendige geslachtsdelen van een vrouw. Vaak begint het met kleine, subtiele veranderingen: jeuk, wondjes die niet genezen, een verdikking of een veranderde huidstructuur. Signalen die gemakkelijk over het hoofd worden gezien of worden afgedaan als ‘niets ernstigs’. Bij veel vrouwen wordt de diagnose pas in een laat stadium gesteld. Niet omdat de symptomen niet aanwezig waren, maar omdat ze niet werden herkend. Of omdat de drempel te hoog was om ermee naar een arts te gaan. Waarom praten we hier niet over? Vulvakanker raakt een intiem deel van het lichaam. En alles wat met vrouwelijkheid en seksualiteit te maken heeft, is nog altijd beladen. Vrouwen voelen schaamte om over klachten te praten, zelfs met een dokter. Ze vrezen dat ze zich aanstellen. Dat ze overdreven bezorgd zijn. Maar kanker wacht niet. Kanker trekt zich niets aan van taboes. En dat maakt bewustwording zo ongelofelijk belangrijk. Waarom ik dit taboe wil doorbreken Ik ben geen arts. Geen wetenschapper. Maar ik ben wel iemand die verhalen zichtbaar maakt. Die voelt hoe hard dit onderwerp aandacht nodig heeft, omdat ik zelf de strijd met deze ziekte moest aangaan. Daarom heb ik Portraitique Magazine gemaakt, met een special over vulvakanker. Geen droge feiten, geen klinische statistieken, maar een visueel en emotioneel krachtig document. Een magazine dat raakt. Dat confronteert. Dat ervoor zorgt dat vrouwen hun lichaam serieuzer nemen. En dat niet alleen. Met de verkoop van dit magazine steun je direct onderzoek naar vulvakanker. Want naast bewustwording is er geld nodig. Geld voor betere diagnoses, betere behandelingen, een betere toekomst voor vrouwen die hiermee te maken krijgen. Dit gaat verder dan een magazine. Dit is een beweging . Een beweging waarin we samen een ziekte zichtbaar maken die te lang verborgen is gebleven. Waarin we vrouwen helpen hun eigen gezondheid niet langer te negeren. Dus lees, deel, steun. Bestel Portraitique Magazine vandaag nog en help mee dit taboe te doorbreken. Lees hem nu overal