“Ze zeggen dat ik raar lach…”

Het viel me pas echt op toen ik haar de foto liet zien. Ze keek, glimlachte en zei toen zacht: “Ik lach raar hè?”

Die voelde ik. Die zin. Niet omdat ze raar lachte, integendeel, ze lachte prachtig, maar omdat ik die zin zélf ooit heb uitgesproken. Want dat doen we met z’n allen massaal. We verontschuldigen ons voor wie we zijn, voor hoe we bewegen, hoe we kijken… en ja, ook voor hoe we lachen.

Ik weet nog hoe dat vroeger bij mij ging. Als iemand een camera op me richtte, schoot ik direct in een soort onnatuurlijke kramp. Mijn gezicht wist niet meer wat ‘gewoon’ was. Elke beweging voelde fout. Vooral mijn lach. Te scheef. Te groot. Te zichtbaar. Of juist niet enthousiast genoeg.

Tot ik mezelf écht terugzag. Niet in een perfecte, gladgestreken foto. Maar in een beeld dat voelde als… mij. Met die scheve lach. Met die twinkeling die ik herkende van de momenten waarop ik me vrij voelde.

Sindsdien let ik scherp op wanneer een vrouw zichzelf onderbreekt. Wanneer haar mondhoeken twijfelen. Wanneer ze zichzelf ‘corrigeert’ voordat ze zichzelf heeft laten zien.

Bij SoulFrames gebeurt er iets magisch. Ik stuur niet bij. Ik fix niets. Ik laat zien en ik zie vrouwen zichzelf terugzien zoals ze bedoeld zijn. Niet gladgestreken. Niet aangepast. Maar echt.

Wat ik je wil zeggen? Jij hoeft je lach niet te verbeteren. Je hoeft niet mooier, leuker of ‘perfecter’ in beeld te zijn. Je hoeft alleen jezelf te zien zoals je écht bent en daar trots op te zijn.

Want weet je wat écht raar is? Dat we onszelf klein houden… terwijl we zó sterk zijn.

Doe zo gek als je wilt, maar blijf wel jezelf...ook op foto's