Zelfliefde vs. jezelf vergeten

Soms zie ik het meteen als iemand binnenkomt. Niet aan hoe ze eruitziet. Maar aan hoe ze binnenkomt.

Een beetje kleiner. Alsof ze zich alvast verontschuldigt voor de ruimte die ze inneemt. En bijna altijd komt het ergens op hetzelfde neer. Druk. Zorgen. Doorgaan. Voor iedereen. Werk. Kinderen. Partner. Familie. En ergens, heel ongemerkt, is ze zichzelf een beetje kwijtgeraakt. Niet ineens. Maar stukje bij beetje.

Tot het moment dat iemand zegt: “Wanneer heb jij voor het laatst iets voor jezelf gedaan?” En dan blijft het stil.

Zelfliefde klinkt soms groot. Alsof je meteen helemaal zen moet zijn met wie je bent. Maar ik geloof daar niet zo in. Voor mij zit het in kleine momenten.

In even stil durven staan. In jezelf aankijken zonder oordeel. In toegeven dat je moe bent. Of onzeker. Of gewoon even niet zo sterk.

In de studio zie ik vaak iets verschuiven. In het begin is er spanning. Twijfel. Een blik die zichzelf nog niet helemaal vertrouwt. En dan, ergens halverwege, gebeurt er iets.Schouders zakken.Adem wordt rustiger. Ogen worden zachter.

Alsof iemand zichzelf weer een beetje terugvindt.

Niet omdat ze ineens veranderd is. Maar omdat ze zichzelf weer ziet.

Dat is misschien wel de kern van zelfliefde. Niet dat je alles aan jezelf geweldig vindt.Maar dat je jezelf niet meer overslaat. Niet meer als laatste op de lijst zet. Niet meer doet alsof je er niet toe doet.

Gewoon… ruimte innemen. Zoals je bent.

Wanneer voelde jij voor het laatst dat je weer even bij jezelf was? Gun jezelf zo'n 'even-jezelf-momentje' en kom langs in de studio voor een soulframe of zo'n prachtige irisfoto.

Gun jezelf een moment voor jezelf in deze rollercoaster van het leven